همين سبب شد كه خداوند ، نوح و آنها كه با او در كشتى بودند نجات داده و تكذيب كنندگان به آياتش را گرفتار غرقاب سازد و هلاك كند « ( * ( فَكَذَّبُوه فَأَنْجَيْناه وَالَّذِينَ مَعَه فِي الْفُلْكِ وَأَغْرَقْنَا الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآياتِنا ) * ) . در پايان آيه ، دليل اين كيفر سخت را چنين بيان مىكند كه « آنها جمعيت نابينايى بودند » يعنى مردمى بودند كور دل و كور باطن كه از مشاهده چهره حقيقت محروم بودند ( * ( إِنَّهُمْ كانُوا قَوْماً عَمِينَ ) * ) ( 1 ) . و اين كوردلى نتيجه اعمال شوم و لجاجتهاى مستمر خودشان بود ، زيرا تجربه نشان داده هنگامى كه انسان مدتها در تاريكى بماند و يا به علل ديگرى چشم خود را ببندد و از نگاه كردن خوددارى كند ، قدرت ديد خود را تدريجا از دست خواهد داد و سرانجام نابينا خواهد شد ، همچنين ساير اعضاء بدن اگر مدت زيادى كار نكنند مىخشكند و براى هميشه از كار مىافتند . ديد باطن انسان نيز از اين قانون مستثنى نيست ، چشمپوشى مستمر از حقايق ، و به كار نگرفتن عقل و خرد در فهم واقعيتها ، تدريجا چشم تيزبين عقل را ضعيف كرده و سرانجام نابينا مىكند . بقيه سرگذشت قوم نوح و چگونگى وقوع طوفان و جزئيات ديگر اين سرگذشت در سوره هايى كه در بالا اشاره كرديم مشروحا خواهد آمد .

--> ( 1 ) عمين جمع عمى ( بر وزن دلو ) معمولا به كسى گفته مىشود كه چشم بصيرت و ديد باطن او از كار افتاده است ولى اعمى هم به افرادى گفته مىشود كه ديد ظاهر خود را از دست داده‌اند و هم آنها كه ديد باطن را ( بايد توجه داشت كه « عمى » به هنگامى كه اعراب به خود مىگيرد به « عم » تبديل مىشود ) .